Αγροτικές απασχολήσεις

Τα φαγητά τα κουβαλάγανε σε ντουρβάδες (μάλλινους κρεμαστούς σάκους). Το πόσιμο νερό το μεταφέρανε με παγούρια ή με ξύλινο βαρέλι, που κράταγε το νερό σαν παγούρι (ολίγο κρύο).

ΣΗΜΕΙΩΣΗ:

Δρεπάνι: Το γνωστό εργαλείο του θερισμού με γυριστή, ματαλλική κόψη, σε σχήμα μισοφέγγαρου και ξύλινη λαβή.

Χειρόβολο: Μια αγκαλιά θερισμένα στάχυα δεμένα με στάχυα.

Δεμάτι: Τρία ή τέσσερα χειρόβολα δεμένα μαζί.

Φόρτωμα: Εκατό περίπου δεμάτια έτοιμα να φορτωθούνε για να πάνε στο αλώνι.

Θεμωνιά: Ένας μεγάλος στρογγυλός ή τετράγωνος σωρός από φορτώματα λειμάρια. Τις θεμωνιές τις φτιάχνανε δίπλα στο αλώνι.

Ντουρβάς: Μάλλινος σάκος κρεμαστός στον ώμο όπου βάζανε ψωμί, φαγητά, διάφορα χρήσιμα πράγματα ανάλογα με την περίσταση.

Ι. Το Αλώνισμα.

Το αλώνισμα γινότανε τον μήνα Αύγουστο, και για αυτό λέγεται και Αλωνάρης.

Το αλώνισμα γίνεται μέσα στο αλώνι. Ένα μεγάλος επίπεδος κυκλικός χώρος, που γύρω – γύρω είναι φραγμένος με μεγάλες πέτρες, για να μη φεύγουνε έξω τα στάχυα την ώρα που αλωνίζουμε. Η βάση του αλωνιού ήτανε άλλοτε πλακοστρωμένη και άλλοτε το χώμα ήτανε πατημένο με κύλιντρα και αλειμμένο με κοπριά βοϊδιών (σβουνιά). Έτσι σκλήραινε και δεν έβγαζε σκόνη. Με τα πολλά αλωνίσματα σκλήραινε περισσότερο.

Στο κέντρο του κυκλικού αλωνιού ήτανε γερά στεριωμένος ένας ξύλινος στύλος. Αν οι νοικοκυραίοι είχανε μουλάρια μπορούσανε να αλωνίσουνε τη σοδειά τους οι ίδιοι. Αλλιώς καλούσανε κάποιον που να ξέρει και να έχει δικά του μουλάρια και αυτός αναλάμβανε το αλώνισμα.

Από την προηγούμενη μέρα απλώνανε στον ήλιο και λιάζανε 200 ως 300 δεμάτια ανάλογα με τη χωρητικότητα του αλωνιού. Το βράδυ για να μη δροσιστούνε τα μαζεύανε σωρό στη μέση του αλωνιού και το πρωί μόλις ανέβαινε ο ήλιος κάνα καλάμι, κόβανε τα δέματα με δρεπάνια και σκορπάγανε τα στάχυα στο αλώνι.

Βάζανε δύο μουλάρια ή άλογα το ένα δίπλα στο άλλο και περνάγανε δύο λαιμαριές στους λαιμούς των ζώων σαν ζυγό. Οι άκρες της διπλής λαιμαριάς καταλήγανε σε θηλιά. Η μια θηλιά έμπαινε στο κότσι, που ήτανε δεμένο στη μία άκρη ενός σκοινιού. Στην άλλη άκρη του ίδιου σκοινιού ήτανε δεμένη η κουλούρα, ένα μεγάλο σιδερένιο δαχτυλίδι. Η κουλούρα έμπαινε στον ξύλινο στύλο, που όπως είδαμε ήτανε στερεωμένος στο κέντρο του αλωνιού.

Τώρα τα ζώα ζευγμένα στις λαιμαριές, στερεωμένες στο κότσι και όλα μαζί στο μεσαίο στύλο, ήτανε έτοιμα για αλώνισμα.

Τα μουλάρια ή τα άλογα, καλύτερα ήταν να είναι πεταλωμένα. Τα βαράγανε με μια βίτσα (βέργα) και αυτά αρχίζανε να τρέχουνε κάνοντας κύκλους στο αλώνι. Καθώς τρέχανε πατάγανε με τα πέταλά τους τα απλωμένα στάχυα. Με το τρέξιμο και το πάτημα των ζώων τα στάχυα τριβόντουσαν όπως έπρεπε.

Μετά από ορισμένες βόλτες τα σταματάγανε. Γύριζαν από την άλλη μεριά τα μουλάρια, περνάγανε το ξύλινο κότσι του σκοινιού στην άλλη άκρη της λαιμαριάς, που όπως είπαμε πιο πάνω κατέληγε σε θηλιά και τα τρέχανε προς την αντίθετη κατεύθυνση για να ξεζαλίζονται.


Σελίδες: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

« Αγροτικές απασχολήσεις »