Οι γιορτές

Δ. Ευαγγελισμός της Θεοτόκου.

Μετά τις Χριστουγεννιάτικες ημέρες είναι άλλη μία Μεγάλη Θρησκευτική γιορτή. Είναι ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου, την 25η Μαρτίου, μαζί με την επέτειο της Επανάστασης του 1821 εναντίον των Τούρκων.

Εκτός της Θείας Λειτουργίας που γινόταν τότε, η οποία γίνεται και σήμερα, λόγω της Εθνικής Επετείου, ένας Δάσκαλος από το διπλανό Χωριό Γαρδίκι, ο Γεώργιος Μαλούκος (Μακαρίτης πια), που ήταν γεννημένος σωστός άνθρωπος και γεννημένος για Δάσκαλος, να μαθαίνει τα παιδιά γράμματα και ήταν στο Χωριό μας 8 χρόνια, την ημέρα της 25η Μαρτίου έκανε γιορτή.

Κάθε Κυριακή, στη Σχολική περίοδο, τα παιδιά του Σχολείου έμπαιναν δυο-δυο στη γραμμή και πηγαίναμε στην Εκκλησία. Η μία γραμμή πήγαινε από το δεξιό μέρος και η άλλη από το αριστερό επίσης κοντά στο ψαλτήρι. Οι Μεγάλες Τάξεις έψελναν μαζί με το Δάσκαλο. Θα αναφέρουμε μία από τις πολλές γιορτές που έκανε ο Δάσκαλος την ημέρα της Επετείου. Και την ημέρα αυτή μας πήγαινε στην Εκκλησία αλλά με διαφορετικό τρόπο. Μαθητές από τις μεγάλες τάξεις,4η,5η, και 6η ντύνονταν με φουστανέλες, γελέκα κεντητά, κάλτσες λευκές μέχρι επάνω στο ζουνάρι, κόκκινα Φέσια και τσαρούχια με Φούντες δηλ. ήταν μικροί τσολιάδες. Ύστερα από την ωραία αυτή Στολή, αρματώνονταν Σιλάχια (Δερμάτινο είδος με πολλές θήκες το ζώνονταν στη μέση τους) εκεί βάζαν, πιστόλια, μεγάλα μαχαίρια, κρεμούσαν και μεγάλα σπαθιά και κομπούρια. Από αυτά υπήρχαν πολλά στο Χωριό, τα είχαν μεγάλοι άνθρωποι που είχανε πάει στους πολέμους.

Και εδώ πάλι στη γραμμή, με μια μικρή Σημαία που την κράταγε ένας Μαθητής μπροστά και τραγουδώντας το τραγούδι “Όλη Δόξα όλη χάρη, Άγια μέρα ξημερώνει κ.λ.π” από το σχολείο που ήταν εκεί που είναι η εκκλησία του Αγ. Δημητρίου σήμερα, φτάναμε στην εκκλησία του Αγ. Νικολάου. Τα παιδιά στις ίδιες θέσεις δεξιά και αριστερά στα ψαλτήρια. Πολύ ωραία αρματωμένα. Μερικά φορούσαν και ψεύτικα μουστάκια.

Μετά το τέλος της θείας Λειτουργίας, γυρίζαμε στο Σχολείο, Δάσκαλος, Μαθητές, αλλά και όλοι οι Χωριανοί. Το Σχολείο τακτοποιημένο για να δεχθεί τους θεατές, τους Χωριανούς. Ο Δάσκαλος σε πολλούς Μαθητές είχε βάλει, Ποιήματα, Διαλόγους και Μονολόγους κ.λ.π. Είχε διάλογο σχετικά με τη σύλληψη του Ήρωα Αθ. Διάκου, Οδυσσέα Ανδρούτσου, Μ. Μπότσαρη, Γ. Καραϊσκάκη, Θ. Κολοκοτρώνη κ.λ.π. Αυτοί κάθονταν όρθιοι και καμαρωτοί. Ένας Μαθητής με το ποίημα ‘’Σήμερα, σαν τη Γιορτή τη σημερινή στον κόσμο δεν είναι άλλη, είναι Γιορτή του έθνους μας απ’ όλες πιο Μεγάλη κ.λ.π.’’ Στέκεταν όρθιος μπροστά στους Ήρωες, τους έλεγε τα μέρη που πολέμησαν όπως π.χ. στον Καραϊσκάκη, ‘’Και σένα σε χαιρετάνε τ’ Άγραφα, το Δίστομο η Αρβανιτιά, η Ελευσίνα, Πειραιάς και Αθήνα. Και σε έναν έναν τους έβαζε στεφάνι. Συνέχεια με τραγούδια και χορούς, τελείωνε η Γιορτή.

Και στο τέλος της Σχολικής Χρονιάς τον Ιούνιο μήνα, έκανε Γιορτές αλλά με διαφορετικό τρόπο. Όχι με φουστανέλες και Κομπούρια.


Σελίδες: 1 2 3 4 5

« Οι γιορτές »