Οι παλαιοί κυριακοχωρίτες

Α. Οι Απασχολήσεις και οι Συναναστροφές των Νέων

Καθημερινή σχεδόν απασχόληση των νέων, ήταν η βόσκηση ζώων και η φροντίδα των χωραφιών.

Βοηθούσαν τους μεγάλους στις εποχικές εργασίες, σπορά, όργωμα, βότανος, θέρος, αλώνισμα κ. λ. π.

Ήταν εργατικοί και δούλευαν χωρίς να βαρυγκομούν και να εναντιώνονται στις εντολές των μεγαλυτέρων. Σ’ αυτό συντελούσε και το γεγονός ότι γνώριζαν πως τα κτήματα και όλη η ακίνητη περιουσία των παππούδων και των γονέων τους θα γινόταν τελικά δική τους.

Σαν σίγουροι κληρονόμοι, είχαν την επίγνωση ότι δουλεύανε για τη δική τους περιουσία.

Είναι γνωστό πως οι παλαιοί Κυριακοχωρίτες, άφηναν όλη την κτηματική τους περιουσία στους γιους. Στις θυγατέρες έδιναν ρουχισμό και άλλα χρήσιμα οικιακά είδη και πολλές φορές και μετρητά. Αυτό έκανε τους γιους να ενεργούν και να συμπεριφέρονται σαν αυριανοί αφέντες της κτηματικής περιουσίας. Επόμενο ήταν να την πονούν και να την φροντίζουν.

Στις λίγες ελεύθερες ώρες τους, οι νέοι κάνανε παρέα και συναναστρέφονταν με τους ομήλικούς τους. Συζητούσανε ή παραβγαίνανε στη σκοποβολή, στο τρέξιμο, στο πήδημα, στο λιθάρι και στις «πετριές» (ποιος θα πετάξει μια μικρή πέτρα πιο μακριά). Άλλοτε τρέχανε καβάλα στα άλογα ή παίζανε τους βόλους ή την τραμπάλα, το τσιλίκι και την αμπάριζα.

Οι νέοι στο Κυριακοχώρι ήτανε σοβαροί, λιγομίλητοι και είχαν σεβασμό προς τους μεγαλύτερους. Όταν μιλάγανε οι γεροντότεροι, οι γραμματιζούμενοι και οι αξιωματούχοι, έπρεπε οι νέοι να τους ακούν με προσοχή και μη γίνονται «προπέτες». Δηλαδή, να μην πετάγονται να μιλήσουν χωρίς να ερωτηθούν. Από μικρά παιδιά είχαν συνηθίσει και ασκηθεί στην αυτοπειθαρχία και σε μια συμπεριφορά που παρομοίαζε με εκείνη των αρχαίων Σπαρτιατών.

Οι νέες κοπέλες, τα θηλυκά όπως τις λέγανε, ήταν ακόμη πιο προσεκτικές και πιο ντροπαλές από τα σερνικά. Όταν δε δουλεύανε στα κτήματα, μένανε κλεισμένες στο σπίτι και βοηθάγανε τις μανάδες τους στις σπιτικές δουλειές που ήταν πολλές και κοπιαστικές. Το άλεσμα στο μύλο, το γνέσιμο ή το ξάσιμο των μαλλιών, το κοσκίνισμα, το ζύμωμα, το φούρνισμα, το μαγείρεμα, και πολλές άλλες δουλειές, δεν τις αφήνανε να ανασάνουνε ούτε μια στιγμή.

Η κοινωνική ζωή των νέων και οι συναναστροφές γίνονταν σε μερικές οικογενειακές γιορτές (γάμους, βαφτίσια κλπ). Στο Κυριακάτικο προσκύνημα στην Εκκλησία, στη σύντομη διαδρομή σε καμιά εμποροπανήγυρη ή παζάρι, που γινότανε από καιρό σε καιρό και πάντα οι νέοι και οι νέες βρίσκονταν κάτω από το άγρυπνο βλέμμα του πατέρα, του παππού, του θείου, ή του μεγαλύτερου αδελφού.

Μέσα σ’ ένα τέτοιο περιοριστικό και αυστηρό κοινωνικό πλαίσιο, είναι αυτονόητο ότι δεν μπορούσε να δημιουργηθεί η παραμικρή ευκαιρία για προσωπική γνωριμία, ειδύλλιο ή ερωτικό δεσμό ανάμεσα σε μια νέα και ένα νέο, την παλιά εποχή.


Σελίδες: 1 2 3 4 5 6 7 8

« Οι παλαιοί κυριακοχωρίτες »