Οι παλαιοί κυριακοχωρίτες

Η. Τα Γιατροσόφια

Τα παλαιότερα χρόνια σε κάθε χωριό της Φθιώτιδας υπήρχε ένας πρακτικός γιατρός ή μια γιάτρισα. Δεν ήταν σπουδαγμένη με διπλώματα και πτυχία. Ήταν Άνθρωποι απλοί, που είχαν το χάρισμα και τη θέληση να θεραπεύουν τους ανθρώπους, να περιποιούνται τις λαβωματιές για να γιάνουνε και γενικά να κάνουνε καλό. Άξια και ευλογημένα τα χέρια τους, ανώτερα και από σπουδασμένου Γιατρού.

Από σπασμένο πόδι ή χέρι, μέχρι στραμπούληγμα και νευροκαβαλίκεμα, όλα τα γιατρεύανε. Άφτρα που πιάνει τα μικρά παιδιά, Χρυσή (ίκτερο), σπυριά και «ανεμοπύρι» ακόμη και (κακό σπυρί)… Θεός να φυλάει! Πίεση, πεσμένη μέση, ανορεξία και όλα όσα παιδεύουν τους ανθρώπους, τα διώχνανε οι «Γιατροί» του παλιού καιρού. Άλλα με τα άξια χέρια τους, άλλα με τα βοτάνια, αμέτρητα βοτάνια, που είχαν κρεμασμένα στους τοίχους του σπιτιού τους και άλλα με αλοιφές, με σκόνες και καταπλάσματα. Για τα κρυολογήματα είχαν καφτούρες (κεραμίδες, χαμομήλι, ματζουράνα). Απήγανο, λεμιθόχορτο, γαλαζόπετρα, θειάφι και χίλια δυο γιατρικά, το καθένα για τη χρήση του.

Πολεμάγανε τις αρρώστιες, άλλοτε με την πείρα και άλλοτε με τα γιατροσόφια και τις αλοιφές που ξέρανε να φτιάχνουν.

Για την ψώρα βάζανε μια αλοιφή από θειάφι και σκόνη, από σίδερο ή ατσάλι.

Για το κρυολόγημα παίρνανε στον άρρωστο βεντούζες. Για την ψύξη βάζανε καταπλάσματα και σιναπόσπορο.

Και αμέτρητες άλλες συνταγές για χίλιες δυο αρρώστιες. Συνήθως δεν παίρνανε αμοιβή απ΄ όσους θεραπεύανε. Δεν μπορούσαν όμως να αρνηθούν το δώρο (ευγένεια και ευγνωμοσύνη πώς μπορείς να τα αποδιώξεις;). Τους πηγαίνανε καμιά βουστίνα, λίγο μέλι (για φάρμακο) και κανά μπουκάλι κρασί. Κοτόπουλα, σύγκλινα και αρνί ολόκληρο καμιά φορά. Κουκιά και φακές.

Η φήμη τους είχε απλωθεί σε όλα τα γύρω χωριά. Για την πείρα και για τα γιατροσόφια τους, όλοι τους εκτιμούσανε και τους αγαπάγανε. Είχανε το κύρος και την υπόληψη αληθινού Γιατρού.

Οι περισσότερες γριές ξέρανε να ξεματιάζουνε και δίνανε στα παιδιά «θαλασσώματα» για το κακό το μάτι. Ξέρανε να κάνουνε τη μαμή και να φροντίζουνε τη λεχώνα και το νεογέννητο. Πάντα λέγανε την καλή τους κουβέντα στις νιόπαντρες και στις γκαστρωμένες. Άμα βλέπανε καμιά με φουσκωμένη κοιλιά τη συμβουλεύανε και κάνανε προβλέψεις για το παιδί που θα γεννηθεί. Ζυγίζανε με το μάτι το σχήμα και το μέγεθος της κοιλιάς και βγάζανε την πρόβλεψη : “αγόρι έχεις και τα μάτια σου τέσσερα και καλή σου ελευθεριά». Αν βλέπανε ότι η γκαστρωμένη θα κάνει «θηλυκό» δεν της το λέγανε αλλά «ότι πει ο Θεός» κάνανε, «παιδιά του Θεού είναι όλα τους και καλή μοίρα να έχουνε».

Οι πρακτικοί γιατροί θεραπεύανε μέχρι τα βαθιά τους γεράματα. Τότε ξεδιαλέγανε ένα από τα δικά τους παιδιά ή τα εγγόνια τους για να του διδάξουνε όλα τα γιατροσόφια και μυστικά της τέχνης τους. Για το καλό των αλλωνώνε.


Σελίδες: 1 2 3 4 5 6 7 8

« Οι παλαιοί κυριακοχωρίτες »