Κτηνοτροφικές απασχολήσεις

Β. Το Άρμεγμα

Το άρμεγμα άρχιζε την Άνοιξη (ίσως και από τον Φλεβάρη) όταν πουλάγανε τα αρνιά και περίσσευε το γάλα.

Το άρμεγμα γινότανε δύο φορές την ημέρα. Όταν αρμέγανε το γάλα το μαζεύανε στη βεδούρα. Ένα ξύλινο δοχείο στενό πάνω και φαρδύ κάτω για να μην ανατρέπεται εύκολα. Από τη βεδούρα το βάζανε στο καζάνι για να φτιάξουνε τυρί.

Γ. Το τυροκομείο

Γινότανε συνήθως στη στάνη, στο μαντρί αλλά και στο σπίτι. Για να τυροκομήσουνε, βράζανε το γάλα ώσπου να γίνει χλιαρό.

Τότε ρίχνανε την πυτιά. Το σκεπάζανε αρκετή ώρα στο καζάνι για να πήξει. Μετά το βάζανε σε τρυπητά πανιά (τσαντίλες) για να στραγγίξει.

Με διαφορετική κατεργασία βγάζανε τη μυζήθρα, το βούτυρο, το ξινόγαλο κ.λ.π.

Το έτοιμο τυρί το βάνανε σε ασκιά με άλμη (αλατόνερο) για αυτό λεγότανε τουλουμοτύρι και τουλουμίσιο από το ‘’τουλούμι’’ που σημαίνει ασκί. Το φυλάγανε όμως και σε πιθάρια, λαγήνες και τενεκέδες ή κάδους, πάλι βουτηγμένο σε αλατόνερο (άρμη).

Δ. Οι Πιστοί Υποταχτικοί

Τα δυνατά βόδια, τα περήφανα άλογα, τα ακούραστα μουλάρια και τα ανθεκτικά γαϊδουράκια, σταθήκανε πολύτιμοι βοηθοί των παλαιών Κυριακοχωριτών και περιχώρων.

Χωρίς αυτούς τους τετράποδους υποταχτικούς ο κόπος των ανθρώπων θα ήτανε ασύγκριτα βαρύτερος και ίσως σε πολλές δουλειές δεν θα τα βγάζανε πέρα.

Για το όργωμα είχανε τα βόδια και κάπου κάπου τα άλογα και τα μουλάρια. Στις πιο πολλές όμως δουλειές χρησιμοποιούσαν μουλάρια και γαϊδούρια.

Στο θερισμό μεταφέρανε τα θερισμένα στάχυα από τα χωράφια στο αλώνι. Το ίδιο και το κουβάλημα του καρπού από το σπίτι στο μύλο και του αλευριού από το μύλο στο σπίτι.

Στα παζάρια και στα πανηγύρια φορτώνανε τα ζωντανά με κάστανα, καρύδια, μήλα και άλλα προϊόντα για πούλημα. Αλλά και για μεταφορικό μέσο δικό τους είχανε οι νοικοκυραίοι, τα άλογα, τα μουλάρια και τα γαϊδουράκια. Στους πολύ στενούς και δύσβατους δρόμους και στα μονοπάτια, που τα μεγαλόσωμα άλογα και τα μουλάρια δεν μπορούσανε να διαβούν, τα ανθεκτικά γαϊδουράκια τα καταφέρνανε.

Τα βόδια, τα άλογα, τα μουλάρια και τα γαϊδούρια ήτανε απαραίτητα σε κάθε νοικοκύρη τον παλιό καιρό. Γι’ αυτό και ο χώρος που τα σταβλίζανε ήτανε πολύ κοντά στο σπίτι που μένανε. Συνήθως ήτανε το ισόγειο του σπιτιού, που το λέγανε κατώι, ή στην καλύβα. Θέλανε να΄ χουνε τα ζωντανά κοντά τους για να προσέχουνε, “να’ χουνε την έννοια τους” και να τα ταΐζουνε ευκολότερα.

Έτσι οι πρόγονοί μας, με αδάμαστη θέληση, καθημερινούς κόπους και με τη βοήθεια των τετράποδων υποταχτικών τους, μπόρεσαν να ξεπεράσουν δύσκολους καιρούς.


Σελίδες: 1 2

« Κτηνοτροφικές απασχολήσεις »